خانه / بارداری / هفته ی سی و یکم بارداری و عوامل خطر

هفته ی سی و یکم بارداری و عوامل خطر

هفته ی سی و یکم بارداری و عوامل خطر

هفته ی سی و یکم
داستان درون
شاید منوجه این موضوع شده اید که هنگامی که با جنین تان صحبت می کنید، او بیشتر حرکت می کند. در حالی که جنین همچنان به رشد خود ادامه می دهد، شاید شما لگد های متفاوتی از وی احساس کنید.
وزن جنین شما در این هفته احتمالا 1600 کیلوگرم (3/5) پوند و قدش 40 سانتی متر می باشد. شکم او در این مرحله گردو سخت است، زیرا کبد به شدت مشغول ساختن گلبول های قرمز خون است.
برخی از جنین ها در هفته ی سی و یکم، سر کاملا پرمویی دارند و برخی سرشان مثل سطح تخم مرغ، صاف و بی مو است. در این مرحله سکسکه کردن جنین امری کاملا طبیعی است، و گاهی سکسکه او آنقدر قوی است که باعث بیدار شدن شما از خواب در نیمه شب می شود.
اگر می خواهید کمی سرگرم شوید، نوری را به شکم تان بتابانید و ببینید جنین چطور تغییر وضعیت می دهد. شما می توانید شکم تان را فشار دهید تا ببینید که او با این عمل، با لگد پاسخ می دهد، یا کتابی را روی شکم تان بگذارید و متوجه شوید که او با لگد زدن و انداختن کتاب، نسبت به این تجاوز به حریم خانه اش، چطور اعتراض می کند.


همچنان که زمان زایمان به سرعت نزدیک می شود، احتمالا با حرف های نسنجیده ی دیگران در مورد تجربه ی زایمان روبه رو می شوید. برخی ها از دیگران و مخصوصا از دوستان خود می شنوند که به دلیل لاغری زیاد، جنین نمی تواند از لگن عبور کند به همین علت باید زایمان سزارین داشته باشند. این حرف ها را نادیده بگیرید. باید گفت، غیر ممکن است با نگاه کردن به خانمی بتوان حدس زد که تا چه حد زایمان راحتی خواهد داشت. برخی از خانم ها با وجود هیکل درشتی که دارند، ممکن است لگن کوچکی داشته باشند، این بدین معناست که استخوان لگن آنها به هم نزدیک است که این عوامل تا حدودی عبور جنین را از مجرای زایمان سخت تر می کند اما ممکن است شاید شما خانم ظریف اندام و کوچکی باشید، اما لگن تان بزرگ و پهن باشد.
این به شانس شما بستگی دارد که شما همانند 80 درصد خانم ها، لگن کاملا مناسب و گردی داشته باشید. لگن هنگام تولد جنین شروع به باز شدن می کند، و اصلا این موضوع چندان اهمیتی ندارد که قبل از بارداری تان تا چه حد لاغر یا پهن و بزرگ بوده اید. آسانی وضع حمل شما به چیز هایی بیش از شکل و اندازه ی لگن، مثلا به اندازه ی سر بچه و وضعیت قرار گیری او بستگی دارد.

کاهش فشار لگن خاصره ای
احتمالا شما همیشه فشار و دردی را در ناحیه لگن خود احساس می کنید. بنابراین هنگامی که جنین برای تولد پایین می آید، شما احساس فشار بیشتری را روی لگن و درد ناگهانی و آزار دهنده ای را در خاصره و کشاله ی ران خود احساس می کنید. این دردها به خاطر جابه جایی استخوان های لگن است تا بدن تان، تا حدودی برای به دنیا آمدن جنین باز شود. جابه جایی استخوان های لگن معمولا به وسیله کشش رباط های شکمی انجام می شود. در حالی که ممکن است شما غالبا درد های تیز و شدیدی را در وسط استخوان لگن یا در قسمت تحتانی کمر یا کشاله ی ران احساس کنید  این دردها ممکن است به صورت دائم باشد یا هنگام عطسه، سرفه یا خندیدن متوجه آنها شوید.
بهترین روش برای کاهش دردهای تیز و ناگهانی لگن که هنگام بیرون آوردن پاهای تان از کفش یا بلند شدن از روی صندلی احساس می کنید، این است که در هنگام درد جابه جا شوید و تغییر وضعیت دهیدو تا روز آخر زایمان تان ورزش کنید. انجام هر ورزشی خوب است، حتی اگر پیاده روی یا شنای آرام باشد. اگر به مرحله ای رسیده اید که درد لگن شما را از انجام هر گونه فعالیت ورزشی باز می دارد، با پزشک تان در مورد استفاده از یک کمربند بارداری مشورت کنید.

تغییرات آلت تناسلی
شاید همسر شما از تغییرات به وجود آمده در اندام تناسلیی تان متعجب شود. در این مرحله اندام تناسلی شما بزرگتر از قبل از بارداری تان به نظر می رسد، این به خاطر افزایش هورمون ها و جریان خون می باشد که هر دوی این عوامل باعث برجسته شدن رگ ها و تیره شدن رنگ لبه های اندام تناسلی متورم می شود. باید بدانید تمامی این تغییرات کاملا طبیعی هستند و بعد از زایمان رنگ و اندازه ی اندام به حالت اولیه ی خود باز می گردد.
آرامش برای وضع حمل بهتر: تحقیقات نشان می دهد مادران آرام که ترس کمتری در حین زایمان دارند، زایمان کوتاه تر و نوزادان سالم تری دارند. آرامش مادران تنها تاثیرات روانی در پی ندارد بلکه تاثیرات جسمانی نیز به همراه دارد. معمولا خانم هایی که در حین زایمان دچار ترس می شوند، ممکن است با فشردن دندان ها، چنگ زدن به نرده های حفاظ تخت، خم کردن انگشتان نسبت به درد واکنش نشان دهند.
متاسفانه، این واکنش ها از نظر جسمی مانع تولد جنین می شود. وقتی در واکنش نسبت به انقباضات زایمان بترسید، بدن تان هورمون آدرنالین تولید می کند، این هورمون ها معمولا در هنگام مواجهه با شرایط ترس و درد آور تولید می شود. وقتی بدن شما آدرنالین ترشح می کند، واکنش این هورمون، از ترشح هورمون “اکسی توسین” جلوگیری می کند. اکسی توسین هورمونی است که باعث ایجاد انقباضات رحم می شود. در واقع، ترس شما از درد در حین وضع حمل می تواند بدن شما را از انجام کارهای لازمی که برای حرکت جنین به مجرای زایمان لازم است، باز دارد.

فکر کردن پیشاپیش به زایمان
بسیاری از کتاب ها و پزشکان، زایمان را به سه مرحله تقسیم کرده اند.
مرحله اول: این مرحله طولانی ترین بخش زایمان خواهد بود که معمولا به عنوان بخشی شناخته می شود که گردن رحم نازک شده است و باز می شود. خود این مرحله به دوبخش “اولیه” و “فعال” تقسیم می شود. در مرحله “اولیه” دهانه ی رحم تا 4 سانتی متر، و در مرحله ی “فعال” تا 8 سانتی متر باز می شود. سپس در مرحله تولد، گردن رحم تا 10 سانتی متر باز می شود تا برای به دنیا آوردن نوزاد آماده شود. در حین زایمان، تمام حرکات هماهنگ و چرخشی فعال شما قطع می شود. در حال حاضر، انتقباضات نا منظم ، و قوی با فاصله ی کمتری ایجاد می شود.
مرحله ی دوم: انقباضات در فاصله ی کوتاه تر و شدید تر اتفاق می افتند و همین طور که رحم تان ، جنین را به سمت مجرای زایمان و بیرون هل می دهد، میزان انقباضات بیشتر می شود.
مرحله ی سوم: در این مرحله، جفت و پرده های غشایی کیسه ی آب بیرون می آید.

جفت
حدود 30 دقیقه بعد از تولد نوزاد، وقتی همسر، پرستاران و هرکس دیگری که در اتاق مشغول نوازش بچه شما هستند، رحم شما همچنان فعال است و بعد از چند انقباض، جفت را به بیرون می راند.
جفت اندامی است که شما را به جنین وصل می کند، این اندام از بیرونی ترین لایه ی سلول تخمک بارور شده، شکل می گیرد. جفت، اکسیژن و مواد غذایی را از خون مادر می گیرد و از طریق بند ناف به جنین می رساند، و مواد زائد جنین را وارد خون مادر می کند که در نهایت برای دفع وارد کلیه ها می شوند. بچه از طریق بند ناف به جفت مرتبط می شود. انسداد جفت و سقط دو مشکلی است که معمولا می تواند در مورد این اندام اتفاق بیفتد. در مورد نگرانی هایتان با پزشک خود گفتگو کنید.

انسداد جفت
جفت در تمام دوران بارداری با انتقال اکسیژن و مواد غذایی از خون شما به بچه تان به وسیله ی بند ناف، همواره مشغول کار بوده است. به طور طبیعی این اندام به بالای دیواره ی رحم وصل است، اما مشکل زمانی به وجود می آید که جفت روی گردن رحم رشد کند که به این وضعیت انسداد جفت می گویند. به طور طبیعی، در حین زایمان ، نوزاد قبل از جفت از رحم بیرون می آید و حدود نیم ساعت بعد از تولد نوزاد، جفت که از دیواره ی رحم جدا شده، خارج می شود. باید بدانید که ترتیب خروج نوزاد و جفت بسیار مهم است، زیرا جنین برای تامین اکسیژن کافی جهت زنده ماندن تا موقعی که خودش بتواند تنفس کند به جفت نیاز دارد. شرایط غیر طبیعی زمانی است که جفت در پایین رحم رشد کند که ممکن است تمام یا بخشی از حفره ای که به مهبل منتهی می شود را مسدود نماید. این شرایط تنها یک در 200 نفر اتفاق می افتد و خانم هایی که در سن بالا حامله شده اند، سابقه ی چندین حاملگی یا سزارین قبلی داشته اند یا سیگاری هستند، بیشتر در معرض این مشکل قرار دارند.

نگرانی ها
انسداد جفتی خطر بالای خونریزی شدیدی را قبل از زایمان و چه در طول زایمان به همراه دارد. این خونریزی شدید و غیر قابل کنترل می تواند به این دلیل اتفاق بیفتد که رحم نازک می شود و برای وضعیت زایمان آماده می شود که دراین شرایط جفت که در پایین رحم قرار دارد، صدمه ی بیشتری می بیند. اگر این اتفاق بیفتد، شما بدون هیچ گونه احساس دردی، خونریزی خواهید داشت. پزشکان ممکن است برای کشف علت خونریزی، سونوگرافی انجام بدهند. سونوگرافی در هفته های 18- 20، احتمالا پایین قرارگیری جفت یا انسداد جفتی را نشان می دهد.
این سونوگرافی در سه ماهه ی سوم نیز تکرار می شود، زیرا جفتی که پایین قرار گرفته دیگر ، به خاطر رشد رحم، بالا نمی آید. اگر سونوگرافی سه ماهه ی سوم، نشان می دهد که جفت کاملا سر گردن رحم را گرفته است، برای همیشه آنجا قرار می گیرد. انسداد جفتی معمولا در طول دو ماهه ی آخر بارداری تشخیص داده می شود.
نحوه ی درمان این مشکل شما ، به ماه حاملگی تان و این که آیا، جفت از دیواره ی رحم جدا شده و جنین سالم است یا نه بستگی دارد. هدف درمان در این وضعیت آن است که خونریزی و خطر زایمان زودرس را کاهش می دهد. اگر انسداد جفت داشتید، احتمالا پزشک به شما توصیه می کند که استراحت نمایید و فعالیت های خود را کم نمایید، تا از خطر خونریزی تا رشد کامل جنین و سزارین جلوگیری شود. چنانچه شروع به خونریزی کردید، در بیمارستان بستری خواهید شد که مدت بستری شدن شما بستگی به چندین عامل دارد. در چنین شرایطی معمولا عمل سزارین لازم است، زیرا در زایمان طبیعی، جفت در حین زایمان ازریشه کنده می شود و خطر خونریزی شدید مادر و عدم اکسیژن رسانی به جنین وجود دارد.

سقط جفت
همان طور که در انسداد جفت بیان کردیم، جفت معمولا در بالای دیواره ی رحم قرار دارد و تا هنگام زایمان از دیواره جدا نمی شود. جفت، به نوزاد این امکان را می دهد که اکسیژن مورد نیاز خود را تا زمانی که خودش بتواند نفس بکشد از خون دریافت کند. بنابراین اگر جفت، قبل از زایمان از دیواره ی رحم جدا شود، این وضعیت “سقط جنین” نامیده می شود که شما و جنین را در موقعیت خطرناک قرار می دهد.

عوامل خطر:
مصرف کافئین، فشار خون بالا، تشنج حاملگی و التهاب شکمی و سابقه ی سقط جفت، همگی عواملی هستند که شما را در معرض سقط جفت قرار می دهند که یک در هر 200 زایمان را تحت تاثیر قرار می دهد.
علائم سقط جفت: اگر علائمی مثل خونریزی، درد شدید شکم با کمر درد، حساسیت در رحم، انقباضات قوی در هر دقیقه را مشاهده کردید، باید پزشک تان را مطلع سازید. در برخی موارد قسمتی از جفت جدا می شود و در موارد نادری، جفت کاملا از دیواره جدا می شود که در این شرایط مرگ جنین را در پی دارد. در صورت عدم درمان، ممکن است از خونرییزی یا از کار افتادن عضو رنج ببرید که خطر مرگ را به همراه دارد.
اگر بعداز هفته ی بیست و چهارم خونریزی دارید، شما را برای بررسی جدا شدن جفت به بیمارستان می برند. پزشکان برای تشخیص این موضوع  فشار خون شما و ضربان قلب جنین را اندازه گیری می کنند و سونوگرافی و معاینه ی لگن نیز انجام می دهند. زمان و چگونگی زایمان نیز به بستگی به سلامت خودتان و جنین دارد، بنابراین شاید زایمان شما طبیعی یا سزارین، یا برای چند ساعت یا چند روز طول بکشد.

رژیم غذایی و ورزش
فرم نشستن پشت میز
اگر تمام روز پشت میز می نشینید، حفظ حالت مناسب در نشستن، مانع از درد کمر و شانه ها می شود. وقتی می نشینید، کمرتان را به صورت طبییعی صاف و کمی قوس دار نگه دارید. برای نشستن از صندلی هایی استفاده کنید که قسمت پایین تنه ی شما را بگیرد و اگر صندلی تان چنین پشتی ندارد، از یک بالش کوچک یا حوله ی تا شده استفاده کنید. سرتان را صاف و بالا و چانه تان را افقی نگه دارید و شانه هایتان را قائم و شل کنید. دست های تان را به صورت آزاد در دو طرف بدن تان قرار دهید. کف پاهای خود را روی زمین بگذارید، اگر کف پای تان به کف زمین نمی رسد، از زیر پایی استفاده کنید. (بهترین نوع زیر پایی ، نوعی است که شیب آن به سمت پاشنه است)
اگر با کامپیوتر کار می کنید، زاویه ی آرنج تان باید 90 درجه و مچ های تان به صورت صاف روی صفحه کلید باشد. صفحه کلید، باید زیر آرنج تان باشد، مانیتور کامپیوتر باید در فاصله ی 45 تا 55 سانتی متری از صورت شما باشد. صندلی تان را تا حدی به میزتان نزدیک کنید که بر روی همه چیز کنترل داشته باشید. اگر دسته های صندلی جلوی فعالیت شما را می گیرند، آنها را جدا کنید، (معمولا اکثر صندلی های اداری چنین قابلیتی را دارند). اگر شکم تان به میز می چسبد و جلوی کارتان را می گیرد، صندلی تان را کمی پایین بیاورید و چنانچه باز هم از میز خود دور هستید، بهترین کاری را که می توانید انجام دهید. هر بیست دقیقه (کمتر یا بیشتر) به خودتان استراحت دهید، از جای تان بلند شوید، یه کمی راه بروید و چندین نرمش کششی شانه و قفسه ی سینه را انجام دهید.

اندازه ی کافی غذاها
حتی اگر شما مقوی ترین غذاهای دنیا را بخورید، اگر زیاد بخورید، خیلی اضافه وزن خواهید داشت، اینجاست که خوردن به اندازه و مناسب اهمیت دارد. البته غذا خوردن، به اندازه و مناسب مهم است. هنگامی که در خانه باشید با خواندن برچسب مواد غذایی می توانید، میزان پروتئین دریافتی را اندازه گیری کنید. اما وقتی خارج از خانه هستید، باید تقریبا میزان مواد دریافت مواد غذایی را حدس بزنید.
*1 فنجان سبوس خشک= اندازه یک توپ بستکپال
*85 گرم گوشت ماهی، مرغ= به اندازه ی یک کارت بازی
*یک بشقاب ماهی= اندازه ی یک دفترچه
*50 گرم پنیر= 24 مهره ی بازی
*4/3 فنجان ماست یخ زده یا بستنی= به اندازه ی توپ تنیس
*نصف فنجان میوه، برنج ، ماکارونی، سبزیجات پخته= نصف توپ تنیس
*1 فنجان ماکارونی= به اندازه ی مشت بسته
*1 قاشق کره= به اندازه ی نوک شست
*2 قاشق کره ی بادام زمینی= اندازه ی یک حلقه فیلم

سوالات رایج
سوال: این بچه ی دوم من است و می ترسم به موقع به بیمارستان نرسم، در زایمان اولم، پزشک به من گفت هنگامی که انقباضات به مدت 5 دقیقه باشد، باید به بیمارستان بروم، اما وقتی به بیمارستان رسیدم خیلی دیر شده بود و به این خاطر من در حین زایمان احساس عجله و شتاب داشتم، آیا این بار زودتر باید بروم؟
باید بدانید هر زایمان و وضع حمل در نوع خود کاملا متفاوت است. مادرانی که برای اولین بار متولد می شوند، می توانند چندین ساعت در خانه بمانند یا ساعت هایی را در بییمارستان منتظر باشند، به طور کلی همه چیز در زایمان دوم سریع تر پیش می رود، بنابراین خیلی منتظر نمانید. اصلا مشخص نیست که یک خانم چه مدت زمانی از مرحله ی “اولیه” وارد مرحله ی “فعال” می شود و این زمان کاملا غیر قابل پیش بینی است. در اینجا باید فاصله ی شروع انقباضات و مسافتی که با زایشگاه یا بیمارستان دارید را در نظر بگیرید. علاوه بر این باید در نظر داشته باشید که آخرین بار، انقباض هایتان با چه شدتی شروع می شدند. برای شما مدتی طول می کشد که از مرحله ی انقباضات وارد مرحله ی زایمان شوید، که در این مرحله فاصله ی انقباضات 1-2 دقیقه می شود.
اگر کیسه ی آب تان پاره شده است و خیلی عصبی شده اید، یا درد بیش از حدی دارید که احساس می کنید، درد اولیه زایمان نیست، به بیمارستان بروید. شما بهترین فردی هستید که خودتان می توانید تشخیص دهید چه موقعی باید به بیمارستان بروید.

 موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان

 نویسنده : آرزو رضوانی

 تاریخ انتشار :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ثابت کنید ربات نیستید * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.




مطلب پیشنهادی

تاثیر استرس زیاد در زنان باردار از دیدگاه روان شناسی

تاثیر استرس زیاد در زنان باردار از دیدگاه روان شناسی روان شناسان و متخصصین علوم …