خانه / بارداری / هفته ی چهلم بارداری و مراحل زایمان

هفته ی چهلم بارداری و مراحل زایمان

هفته ی چهلم بارداری و مراحل زایمان

هــفتـه ی چـهلــم

داستان درون

حالا بچه ی شما حسابی چاق و تپل شده است و 15 درصد از بدنش پوشیده از چربی است و کاملا حرارت بدنش را حفظ و تنظیم می کند. اکنون وزن وی حدودا بین 3150 تا 3600 گرم است و قد او تقریبا 53 سانتی متر می باشد. البته در مورد بچه هایی با قد متوسط این اندازه صدق می کند. در حال حاضر، تقریبا بیشتر موهای سطح بدنش از بین خواهند رفت، اما هنوز پوشش طبیعی و مرطوب که لایه ای نازک و چرب به رنگ سفید، به نام جلای پنیری است، سطح بدن جنین را می پوشاند و در واقع پوست و بدن بچه را در مقابل سرمای دنیای خارج محفوظ نگه می دارد.

بچه هایی با وزن بیش از 4 کیلوگرم

بچه هایی با میانگین وزن 2700 گرم تا 4000 گرم گاهی در معرض خطرات پنهان و ناشناخته ای قرار می گیرند. تولد بچه ای با وزن بیش از 4 کیلوگرم هم برای مادر و هم برای خود نوزاد مشکل ساز است. مادرانی که در دوران بارداری بیش از حد اضافه وزن پیدا می کنند یا مادرانی که در طول بارداری به بیماری دیابت بارداری دچار می شوند، احتمال دارد که بچه هایی بیش از حد چاق به دنیا بیاورند. با این وجود، اکثر این نوزادان مشکلی نخواهند داشت و سالم هستند. در سراسر جهان مادرانی وجود دارند که بچه هایی با وزن 4، 5 یا 6 کیلوگرم که با زایمان طبیعی، به دنیا می آورند دارند، و همگی از سلامت کامل نیز برخوردارند. اما شاید فرآیند پیچیده ی زایمان، در معرض مشکلاتی از قبیل: درد زایمان طولانی، ناتوانی در تحمل زایمان، اختلال کاهش قندخون در نوزاد تازه متولد شده، قرار بگیرد.

در صورتی که پزشک شما تشخیص دهد بچه های شما بیش از حد بزرگ است، یک سونوگرافی را پیشنهاد می کند تا قطر و سایز سربچه، یعنی بزرگ ترین قسمت بدن وی را اندازه گیری کند، به طوری که پزشک، وزن او را با 200 گرم تفاوت در زمان تولد تخمین خواهد زد. بنابراین با این سونوگرافی، پزشک در می یابد که آیا رحم شما و بچه، تحمل فشارهای حین زایمان را خواهد داشت یا نه. بسیاری از زنان ریزنقش و لاغر بچه هایی چاق با وزن بیش از 4 کیلوگرم، از طریق زایمان طبیعی به دنیا می آورند. همچنین بالعکس مادران درشت و چاق بسیاری وجود دارند که لگن کوچک آن ها بچه هایی ریزنقش و لاغر اندام اما با وزن حدود 3 کیلوگرم را به سختی در خود جای می دهند.

وقتی از موعد زایمان گذشته باشد: قبل از هر سوالی باید ازصحت و دقت تاریخ زایمان خود مطمئن شوید و به اطمینان برسید که تاریخ مورد نظر صحیح است. بیشتر تاخیرهای زایمان، در حقیقت اشتباه در محاسبه ی روز زایمان است. تاخیر 9 روزه در تولد بچه رایج ترین تاخیرهاست. غالبا دکتر تاریخ زایمان شما را طبق چرخه ی زمانی تقویم، تعیین می کند. بدین صورت که سه ماهه از اولین روز آخرین عادت ماهیانه ی شما را محاسبه و سپس 7 روز به آن اضافه می کند. البته همواره این نکته را نظر می گیرند که فاصله ی قاعده های شما 28 روزه باشد که در اغلب خانم ها همین طور است. با این روش تاریخ زایمان شما تعیین می گردد. در واقع 80 درصد از بچه ها، بین هفته های 38 و 43 بارداری متولد می شوند. بنابراین زیاد نگران تاخیر زایمان نباشید زیرا هنوز فرصت باقی است. از هر 10 بچه، تنها یک بچه تولدش به تاخیر می افتد. یعنی بیش از 42 هفته به طول می انجامد. البته هنوز دلیل این امر برای پزشکان مشخص نشده که چرا بچه ای زودتر و بچه ای، دیرتر به دنیا می آید.

بر اساس تحقیقات انجام شده بر دلایل موثر بر طول زمان بارداری، نشان داده است که ویژگی قومی، و تعداد بچه هایی که مادر به دنیا آورده نقشی اساسی بر طول دوره ی باردای دارند.

چنانچه بارداری شما بیش از 41 هفته به طول انجامید، پزشک به دقت وضعیت شما و بچه را مورد معاینه و بررسی قرار می دهد و از شما می خواهد که هر روز تعداد ضربات و حرکات جنین را بشمارید. کاهش تحرک بچه، امادگی وی را برای ورود به این دنیا اعلام می کند.

تحریک برای زایمان

اگر شما بدون هیچ دردی به زایمان خود نزدیک شدید، اضطراب و نگرانی بیش از حد به سراغتان می آید که نزدیک به هفته ی 42، پزشک با تحریک مصنوعی زایمان به شما کمک خواهد کرد. بسیاری از پزشکان زودتر از این زمان به محرک زایمان متوسل می شوند، به ویژه هنگامی که دهانه ی رحم شما به اندازه ی کافی باز شده باشد و آماده ی زایمان باشید و گاهی محرک زایمان هم برای مادر و هم برای بچه بهترین کمک به حساب می آیند و زایمان را تسهیل می بخشد. اگر موعد زایمان شما گذشته، پزشک قبل از این که، جفت شما بیش از حد پیر و فرسوده شود از محرک زایمان استفاده می کند (یک جفت فرسوده ی بچه را از مواد غذایی ضروری و اکسیژن محروم می سازد)، یکی از علائم پیری جفت، کاهش مایع جنین می باشد، در این مواقع شما متوجه خواهید شد که تحرک بچه کم شده است. البته با تحریک، بچه ها راحت تر متولد می شوند. تحریک، زایمان را تسریع می بخشد و از وضع حمل سزارین جلوگیری می کند. بنابراین، بچه ای که رشدش در رحم متوقف شده، حتما در آغوش شما، شادتر و سالم تر خواهد بود حتی اگر تحریک موثر نباشد و در نهایت بچه با عمل سزارین متولد می شود. تولدش ضروری و واجب است.

بعد از هفته ی چهل و دوم ، خطر بلعیدن مکونیوم 2 توسط جنین یا احتمال بروز عارضه ی عدم بلوغ جنین وجود دارد که علائم آن عبارتند از: صورت باریک و لاغر، دست ها و پاهای بیش از حد دراز و لاغر، چشم های بیرون زده و پوستی به نازکی کاغذ. بچه هایی که دچار عارضه ی عدم بلوغ هستند، کمتر احتمال دارد بتوانند تحمل زایمان را داشته باشند و زنده متولد شوند، همچنین این احتمال وجود دارد که ماندگاری بیش از حد بچه در رحم شما باعث رشد بی رویه ی وی شود تا حدی که تولد وی به طور طبیعی، امکان پذیر نباشد و مجبور به خارج ساختن وی از طریق سزارین شوند.

همواره عوامل بسیاری موجب می گردد که پزشک شما از محرک بارداری استفاده کند. چنانچه دوره  بارداری شما کامل شده و با تشنج خفیف بارداری نیز دست به گریبان بوده اید ممکن است، محرک زایمان به درمان تشنج شما کمک بسیاری نماید. همچنین اگر بچه ی شما ضعیف به نظر برسد و دوران بارداری تان کامل شده باشد، محرک به کار می رود و چنانچه پزشک شما تحریک زایمان را پیشنهاد کرد، سعی کنید اطلاعات لازم در مورد ان نوع زایمان را به دست آورید، عموما زایمان تحریک شده طولانی تر از زایمان طبیعی بدون محرک می باشد. انقباضات در این نوع زایمان به شدت زایمان طبیعی بدون محرک است، اما روند افزایشی که در زایمان طبیع وجود دارد در این نوع زایمان موجود نیست.

آغاز زایمان

پزشکان برای تحریک زایمان، چندین عامل اساسی را مورد توجه قرار می دهند که مهم ترین آن ها دو عامل آمادگی دهانه ی رحم برا زایمان و شرایط بچه از لحاظ سلامتی می باشد.

ورزش و رژیم غذایی

ورزش پس از زایمان

 عجله نکنید که بلافاصله پس از زایمان به رژیم و ورزش روی آورد، به خود مهلت دهد تا اوضاع و پزشک شما زمان مناسب برای آغاز ورزش و رژیم را به شما متذکرشوند، اما از حالا برنامه ریزی جهت ورزش کردن پس از زایمان را آغاز نمایید. در ابتدا با پیاده روی آغاز کنید 5 دقیقه پیاده روی کنید بعد به خانه برگردید و ببیند حالتان چه طور است. چنانچه هیچ خونریزی، کشیدگی یا دردی احساس نکردید، سعی نمایید هر روز یک دقیقه به زمان پیاده روی اضافه نمایید.

فردا، 6 دقیقه، روز بعد 7 دقیقه و همین طور روز های دیگر بیشتر و بیشتر می شود.

اجازه دهید بدن تان به شما بگوید به چه میزان ورزش احتیاج دارید. بعد از یکی دو هفته پیاده روی بی خطر و بی درد، سعی کنید نرمش را با چند حرکت کشی آرام در بالا تنه و یا در باشگاه های ورزشی عضو شوید.

در صورتی که شما از سینه ی خود به نوزادتان شیر می دهید حداقل تا دوهفته پس از زایمان کاهش وزن را فراموش کنید، تا زمانی که از تامین شیر مورد نیاز نوزادتان اطمینان کافی حاصل کنید.

به طور طبیعی، در نخستین روز های بعد از وضع حمل با از بین رفتن مایعاتی که طی 9 ماه بارداری در بدن شما ذخیره شده بود، وزن تان کاهش می یابد. چنانچه فعالیت فیزیکی شما افزایش یابد به تدریج از وزن شما کاسته خواهد شد. در شرایطی که شما در حال شیردهی هستید،بدن تان روزانه به 500 کالری انرژی نیاز دارد یعنی خیلی بیشتر از قبل از بارداری، بنابراین سعی کنید به اندازه ی کافی از موادغذایی سالم، استفاده نمایید.

 

حضور در کلاس های تناسب اندام پس از زایمان

اگر در محل زندگی شما کلاس هایی هستند که مادران می توانند نوزادان را با خود ببرند حتما آنجا ثبت نام کنید. مربیان در این باشگاه ها، این آگاهی را دارند که شما باید چه نرمش هایی انجام دهید و از چه حرکاتی بپرهیزید. حتما از تخصص مربیان این باشگاه ها مطمئن شوید، تا با راهنمایی نادرست آن ها سلامت خود و فرزندتان را به خطر نیندازید. حرکاتی که شما را زیاد خسته می کنند، کمتر انجام دهید حتی اگر احساس می کنید که انجام این حرکات برای شما آسان است، سعی نمایید به آرامی و با حفظ تعادل این حرکات را انجام دهید. یک مربی خوب برای شما توضیح می دهد که ورزش های گوناگون را چگونه انجام دهید که فشار کمتری به شما وارد شود. الان زمان آن نیست که خلی به خودتان فشار وارد کنید.

زایمان و وضع حمل

چندین هفته قبل از زایمان، انقباضات براکستون هیکز با روندی به سراغ تان می آیند آنقدر که با خود می اندیشید، زمان زایمان نزدیک است، و الان لحظه ی موعود نزدیک است، اگرچه این دردها، دردهای کاذبی نامیده می شوند، اما در واقع یک نوع فرآیند مهم و اساسی جهت آماده سازی و انعطاف پذیری دهانه ی رحم برای وضع حمل می باشند.

سرانجام، درد اصلی و واقعی زایمان به سراغ شما می آید و شما هنگامی که نوزاد خود را در آغوش دارید و در می یابید که تحمل این دردها، ارزش حس کردن این لحظه را که با آرامش در آغوش شما به رخت خواب رفته، داشته است و اکنون شما با این سوال مهم مواجه می شوید که چه نامی برازنده ی اوست.

 مراحل زایمان

مرحله ی اول: فاز مقدماتی

در طول فاز مقدماتی مرحله ی نخست زایمان، انقباضات رحم شما را به اندازه ی 4 سانتی متر باز می کند. اگر این زایمان اول شما باشد، این مرحله ی مقدماتی 12 تا 18 ساعت به طول می انجامد و طولانی ترین مرحله ی زایمان محسوب می شود. در این مرحله شما متوجه روند افزایشی در طول زمان، تعداد و دفعات و شدت انقباضات و دردهای خود خواهید شد.

در طول فاز مقدماتی، مرحله ی نخست زایمان دردهای شما کمی از درد عادت ماهیانه شدیدتر است بنابراین مابین این دردها می توانید حرکت کرده و استراحت کنید. در طول این قسمت از زایمان، اغلب خانم ها ترجیح می دهند در خانه مانده و با آرامش استراحت کنند. میزان آب بدن خود را بالا نگه دارید، کمی غذای سبک بخورید و یخ بجوید و مایعات بنوشید. این احتمال وجود دارد که کیسه ی آب شما در این مرحله پاره شود و شاید هم این اتفاق نیفتد.

در صورتی که دردهای شما به فاصله ی 5 دقیقه از هم و هرکدام 1 دقیقه طول کشید و این روند به مدت 1 ساعت ادامه داشت می توانید با پزشک خود تماس بگیرید، او تشخیص خواهد داد که شما کی باید به بیمارستان بیایید (زیرا با وجود انقباضات، دیگر قادر به صحبت کردن یا راه رفتن نیستید و کاری از دست شما بر نخواهد آمد پس سریعا به بیمارستان مراجعه نماید). البته چند عامل مهم برای زمان مراجعه ی شما به بیمارستان وجود دارد که چنانچه پزشک از این عوامل اطلاع یابد تشخیص خواهد داد که زمان مراجعه هست یا خیر. مثل: احتمال وجود خطردر طول بارداری شما، آیا کیسه ی آب شما پاره شده یا خیر، میزان استرس و اضطراب شما، میزان دردی که می کشید.

در صورتی که بی نهایت مضطرب و نگرانید، حتما جهت معاینه به بیمارستان یا زایشگاه مورد نظر خود بروید. اگر این علائم و نشانه های زمان واقعی زایمان شما نباشد، آن ها شما را با اطلاعات بیشتر در مورد علائم واقعی به منزل می فرستند تا با مشاهده ی آن ها در زمان وضع حمل باز گردید. البته با کسب اطمینان از این که جنین در سلامت کامل به سر می برد، به خانه بازگردید. پس صبور باشید تا زایمانی آسان داشته باشید.

مرحله ی اول: فاز فعال زمانیست که دهانه ی رحم شما 4-3 سانتی متر باز شده و شما در فاز “فعال” زایشگاه بستری شده اید.

همزمان با آغاز این مرحله و بستری شدن شما، پرستار یا پزشک شما، با یک معاینه ی داخلی، ضربان قلب بچه و میزان انقباضات شما را بررسی می نمید.

فاز “فعال” حدود 3 الی 4 ساعت به طول می انجامد و انقباضات و دردهای شما، بچه را به انتهای لگن هدایت کرده و سر وی به دهانه ی رحم فشار خواهد آورد. با این شرایط، دردها شدید تر شده و فواصل بین آن ها 3 تا 5 دقیقه خواهد بود. این روند به صورت منظم پیش می رود، تا جایی که شما فقط با نفس عمیق می توانید، درد را بهتر تحمل نمایید. زمانی که دهانه ی رحم شما شروع به باز شدن بین 4 تا 8 سانتی متر می کند، فشار شدیدی را روی نواحی مقعد و واژن خود احساس می کنید. همچنین کمردردی شدید به همراه احساس کشیدگی و فشار شدید در بالای استخوان شرمگاهی خواهید داشت. در این حالت شما، در حال پیشروی در فاز اول هستید. در این مرحله هیچ اشتباهی ندارید، اما بهتر است از مایعات استفاده کنید.

 مرحله 1: فاز انتقال

فاز انتقال فرآیندی است که انقباضات شما شدیدتر شده و دهانه ی رحم شما بین 8 تا 10 سانتی متر باز می شود. این مرحله برای بعضی از خانم ها سخت ترین مرحله ی زایمان به حساب می آید، زیرا خستگی در کنار دردهای شدید و متناوب شرایط دشواری را به وجود می آورد. دردها پشت سر هم شده و فاصله ی استراحت بین آن ها بسیار کمتر می شود. خوشبختانه این فاز، زمان کوتاهی را به خود اختصاص می دهد، بین 15 دقیقه تا یک ساعت برای مجموعا 20 فاز، انقباض طول می کشد. اما لحظه ای که تهوع، لرزش و فریاد و جیغ به سراغ شما می آید، زمان آن فرا می رسد که شما آماده شوید تا بچه را بیرون داده و خلاص شوید. اما اگر این اتفاق رخ نداد و دهانه ی رحم کاملا باز نشد، شما باید نفسی عمیق کشیده و با فشار و زور فراوان بچه را خارج سازید، در غیر اینصورت رحم شما دچار تورم خواهد شد.

مرحله ی 2 تولد

به محض آن که بدن شما کاملا باز شود، شما وارد مرحله ی دوم زایمان می شوید، دقیقا زمانی که بچه را به دنیا خواهید آورد. وقفه ای 20 دقیقه ای بین فاز انتقال و فشار برای زور زدن وجود دارد. در این مرحله باید تلاش خود را کرده تا با کمک انقباضات، بچه را به داخل لگن خاصره و در نهایت داخل کانال زایمان و دهانه ی رحم، حرکت دهید.

مدت زمانی که شما مجبورید زور بزنید به عواملی همچون اندازه ی بچه و وضعیت قرارگرفتن وی در لگن بستگی دارد. البته باید در نظر داشته باشید که بچه ی شما به یکباره و با یکبار زور زدن بیرون نخواهد آمد. بلکه میانگین زمانی که سر بچه دربالای واژن قرار بگیرد تا وضع کل بدن وی،چیزی بین چند دقیقه تا 2 ساعت، به طول خواهد انجامید. با هر انقباضی نفس عمیق بکشید، خم شوید و عضلات شکم خود را سفت نمایید و آرام باشید و تحمل کنید. پس کمی استراحت کنید و کمی نیرو گرفته و نفسی تازه کنید. البته در این وضعیت کمردرد نیز به اوج خود خواهد رسید.

در تمام این مدت، بدن شما در حال ساختن ماده ی “اوکسی توسین” می باشد، تا عضلات شکمی و لگن شما را تحریک کند و فشار و انقباضات بیشتری را روی رحم اعمال نماید. سرانجام سر بچه به تدریج خارج می شود و بلافاصله یکی از شانه های وی ظاهر شده و به دنبال آن شانه ی دیگرش بیرون می آید. و در نهایت بقیه ی بدن وی به راحتی خارج می شود و وضع حمل بچه به پایان می رسد.

مرحله ی 3 وضع حمل جفت

با وجود این که بچه نخستین نفس هایش را می کشد، هنوز زایمان شما ادامه دارد. وقتی بندناف بچه بریده شد، شما باز هم انقباضاتی را با شدت کمتر و خفیف تر حس می کنید.

مرحله ی سوم: بیرون آمدن جفت

ممکن است بعد از به دنیا آمدن جنین و حضور شگفت انگیز او خیلی از آن ها را احساس نکنید. مرحله ی سوم زایمان که شامل بیرون آمدن جفت و سیلی از خون است تنها زمان کوتاهی بین 5 الی 30 دقیقه طول می کشد.

مشکلات زایمان طبیعی

چنانچه مشکلی در حین زایمان طبیعی ایجاد شود، ممکن است بترسید. بنابراین بهتر است پیشاپیش در مورد مشکلات احتمالی در حین زایمان اطلاعاتی به دست آورید تا بهتر بتوانید بر ترس های خود غالب شوید.

مهم ترین دلایلی که جنین نمی تواند روند زایمان را تحمل کند، مشکلاتی در جفت است. برای مثال شاید جنین خیلی کوچک باشد یا جفت دور گردن جنین محکم شود یا جنین روی آن نشسته باشد. پزشک ممکن است برای این که متوجه شود که ادامه ی روند زایمان مشکلی برای جنین ندارد آزمایش PH  را روی پوست سر جنین انجام دهد. در این آزمایش، 10 قطره خون از پوست سر جنین گرفته و میزان اکسیژن موجود در آن اندازه گیری می شود. اگر میزان اکسیژن خون کافی بود، همه چیز به نظر خوب می رسد و پزشک اجازه می دهد که زایمان طبیعی همچنان ادامه داشته باشد و با وجود این که ضربان قلب بالاست. اگر میزان اکسیژن خون کافی نباشد، سزارین یکی از راه حل ها است.

 زایمان روند طبیعی خود را ندارد

چنانچه با وجود انقباضات، سرگردن رحم باز نشده است انقباضات آنقدر شدید نیست که جنین را به قسمت تحتانی و لگن بیاورد، ممکن است  پزشک بگوید که روند زایمان افت کرده است یا روند طبیعی ندارد. در این مرحله ممکن است پزشک شدت انقباضات را با قراردادن دستش روی شکم یا سوند فشار داخل رحمی (IUPC) اندازه گیری کند. سوند فشار داخل رحمی (IUPC) لوله ای باریک تر از لوله IV است که دوطرف آن بین سرجنین و رحم قرار می گیرد. چنانچه انقباضات به قدر کافی قوی نباشد، ممکن است به شما IV وصل کنند و آمپول پیکتوسین تزریق کنند تا به وسیله ی آن شدت و دفعات انقباضات را بیشتر کنند. اگر با این کارها، زایمان باز هم روند طبیعی خود را نداشت. شما سزارین می شوید. دلایل زیادی وجود دارد که باعث می شود زایمان روند طبیعی خود را نداشته باشد، مثلا بچه خیلی برای گردن رحم بزرگ است یا وضعیت سر مانع از ادامه روند زایمان می شود یا رحم نمی تواند با انقباضات هماهنگ عمل کند.

عفونت در کیسه ی آب (IAI):

چنانچه در حین زایمان، تب همراه با التهاب رحم داشتید یا مایع کیسه ی آب بوی بد داشت شما احتمالا دچار عفونت کیسه ی آب (IAI) شده اید. ممکن است با انجام نمونه برداری زیاد، زایمان طولانی، پاره شدن کیسه ی آب قبل از زایمان دچار این عفونت شده باشید.

عفونت مایع می تواند شما را بیمار کند و باعث انتقال عفونت به جنین شود. چنانچه دچار عفونت مایع شده باشید، تا زمان زایمان حتی بعد از آن باید آنتی بیوتیک مصرف کنید. از نوزاد بعد از زایمان، آزمایش خونی گرفته می شودف چنانچه نوزاد شما به عفونت مبتلا شده باشد، باید آنتی بیوتیک مصرف کند.

حدود 15 درصد از خانم ها به داروهای بی حسی زایمان حساسیت دارند و دچار تب می شوند، در حالی که بسیاری از آن ها به عفونت مبتلا نیستند.

گیرکردن شانه های جنین

گیر کردن شانه ها یکی از رایج ترین مشکلات زایمان است که در آن سر جنین از مهبل بیرون آمده اما شانه ها به خاطر اندازه یا وضعیت قرار گیری شان در کانال زایمان گیر کرده اند. این مشکل نادر، غالبا برای نوزادان بزرگ اتفاق می افتد، اما می تواند برای هر نوزاد دیگری نیز پیش بیاید. در چنین شرایطی ممکن است پزشک، برش واژینال بزرگتری انجام دهد تا به بیرون آمدن نوزاد کمک کند یا شاید زانوهای شما را به سمت شکم فشار دهد تا در این صورت رحم بچرخد و زاویه ی قرار گیری شانه ها عوض شود و جنین راحت تر به دنیا بیاید. در شرایط بدتر، شاید پزشک مجبور شود استخوان تره قوه را بشکند یا سر جنین را به داخل رحم قرار بدهد و عمل سزارین را سریعا انجام دهد.

 

نکاتی در مورد ظاهر نوزاد

لکه های سرخ روی پوست

این کهیر سراسری روی بدن، ممکن است شبیه جوش های ریز قرمز به نظر برسد. ممکن است تعداد این جوش ها خیلی زیاد باشد اما همه ی آن ها درعرض دو یا چند روز محو خواهند شد.

سیاتوز

وجود لکه های کبود و آبی رنگ در قسمت دست ها، پاها واطراف لب ها، این مشکل شاید به علت گردش خون کند باشد که دور بیشتر دوام نمی آورد.

میلیا

خیلی از نوزادان با این جوش های سفید یا زرد در روی صورت خود متولد می شوند که در عرض یک ماه از بین می رود.

سیستم اندازه گیری آپگار

وقتی نوزاد متولد می شود، پرستار بعد از یک دقیقه 5 فاکتور اساسی را برای سلامت جنین اندازه گیری می کند. این فاکتورها، بعد از 5 دقیقه دوباره اندازه گیری خواهد شد.

*رنگ پوست که بیشتر صورتی است تا آبی

*ضربان قلب بیش از 100 ضربه در دقیقه

*تنفس عمیق و گریه بلند و قوی

*خم شدن و انعطاف پذیری بالای بازوها و پاها برای نمایش قوی بودن

عضلات

*نمایش واکنش ها (عطسه، سرفه، خم کردن …) نوزاد شما از بین این 5 علائم حیاتی، امتیازی بین صفر (واکنشی نداشته باشد) تا ده (کاملا سالم بوده و نیازی به مراقبت یا درمان خاص ندارد) خواهد گرفت. اگر در هر دو اندازه گیری نوزاد شما امتیازی بالای 7 بگیرد نشان می دهد که نوزادتان کاملا سالم است. اگر در مرحله ی اول، در هر موردی، نوزاد شما امتیازی زیر 7 را کسب کند، پزشک شما سعی خواهد کرد که اقدامات لازم را انجام دهد، مثلا واکنش ضعیف بچه ی شما ممکن است با مالیدن پشت او بهتر شود.

 سوالات رایج

سوال: من در هفته ی چهلم بارداری هستم و بچه هنوز نچرخیده و سرش روبه بالاست، پزشکم به من پیشنهاد سزارین داده، من پیش از این سابقه ی عمل جراحی و بیهوشی نداشته ام وهم اکنون کمی از سزارین می ترسم به نظر شما سزارین آخرین راه است؟

جواب: بنا به آمار به دست آمده از مرکز ملی سلامت، حدود 85 درصد از بچه هایی که نچرخیده اند و با پا قرار دارند، با عمل سزارین متولد می شوند. سر بچه ی شما بزرگترین قسمت بدن وی است که اگر بچه با سر در لگن شما قرار می گرفت، کانال تولد انبساط کافی جهت خارج شدن بچه را داشت و زایمان طبیعی به سهولت انجام می شد. اما در شرایطی که بچه با پا در لگن قرار گرفته و کانال تولد به اندازه ی کافی باز نشده امکان دارد که هنگام تولد ابتدا پای بچه بیرون آید، اما سر وی در کانال گیر کرده و خارج ساختن وی با مشکل روبه رو شود. در این صورت اگر پنجه، پاها، کفل ها یا ساق پای وی اول بیرون بیاید، سر وی در معرض خطر بیشتر گیر کردن در کانال قرار می گیرد و حتی ممکن است، پاهای بچه، بندناف را له کنند و اکسیژن رسانی به بچه مختل شود. بنابراین با این شرایط اغلب سزارین ترجیح داده می شود.

سوال: من فرزند دومم را باردارم و از انجا که زایمان اولم بسیار سخت و مشکل بود می ترسم این زایمان نیز مثل وضع حمل اولم وحشتناک باشد. آیا همین طور است؟

جواب: وضع حمل اول همیشه سخت تر از دفعات بعدی می باشد. شما نمی توانید پیش بینی کنید، اما از آنجا که بدن شما یکبار تحمل شرایط زایمان را داشته است لگن و دهانه ی رحم شما قبلا نیز باز شده و الان زمان کمتری برای تولد بچه صرف خواهد شد، پس جای نگرانی نیست.

 موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان

 نویسنده : مدیر سایت

 تاریخ انتشار :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ثابت کنید ربات نیستید * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.




مطلب پیشنهادی

تاثیر استرس زیاد در زنان باردار از دیدگاه روان شناسی

تاثیر استرس زیاد در زنان باردار از دیدگاه روان شناسی روان شناسان و متخصصین علوم …