پودرها

پودرها

پــودرهـا

در صنایع آرایشی معمولا از پودرهای کاملا نرم و سائیده شده استفاده می شود. پودرها بیشتر در فرمولاسیون محصولات آرایش صورت (make-up) و به منظور پوشش مناسب آرایشی بر روی پوست، بهبود ظاهر صورت و زیباسازی آن، و پنهان نمودن برخی ضایعات پوستی به کار می روند. از فرآورده های آرایش صورت که در فرمولاسیون آنها از پودرها به عنوان پایه استفاده می شود می توان به پودر صورت، سایه چشم، کرم پودر و رژ گونه اشاره کرد. متداول ترین پودرهای به کار رفته در فرآورده های آرایشی عبارتند از:

:: اکسید فلزات، مثل اکسید آهن، زینک اکسید (اکسید روی) و تیتانیم دی اکسید

کاربرد اصلی اکسید آهن، به عنوان ماده رنگی در فرآورده های فونداسیون، رژ لب، رژ گونه و سایر محصولات میکاپ است.

زینک اکسید یک پوشش دهنده مناسب بوده و ضمن اثر التیام دهندگی، دارای اثر ضد آفتاب است.

تیتانیم دی اکسید نیز همانند زینک اکسید، یک پوشش دهنده مناسب بوده و اثر ضد آفتاب دارد. پودر معمولی این دو ماه باعث مات شدن و سفید شدن محصولات شده و به عنوان ماده رنگی به کار می روند.

:: تالک، جزء اصلی بسیاری از پودرهای صورت، سایه های چشم و رژهای گونه را تشکیل می دهد. همچنین به منظور جلوگیری از سائیدگی و ترک خوردگی پوست نواحی چین دار بدن به کار رفته و جزء اصلی پودر پای بچه و پودر زیر بغل می باشد. تالک یک اسم تجاری و متداول برای پلی سیلیکات منیزیم است.

:: پودرهای جاذب، مثل خاک رس، بنتونیت، کائولین و … که در برخی ماسک های صورت جهت جذب چربی اضافی پوست به کار می روند.

ترکیـب پایـه ها

ترکیبی از پایه های مختلف باعث به وجود آمدن انواع مختلفی از فرآورده های آرایشی می شود.

:: ازترکیب یک پایه چرب باآب، امولسیون به دست می آید.

:: از ترکیب پودر با آب، سوسپانسیون به دست می آید.

:: از ترکیب یک پایه چرب با پودر، خمیر به دست می آید.

ترکیب پایـه چـرب با آب

مخلوط آب و روغن

هنگامی که مقداری آب و روغن به داخل یک ظرف ریخته شود چه اتفاقی می افتد؟ کاملا واضح است که به علت عدم حلالیت روغن در آب و با توجه به اینکه وزن مخصوص روغن از آب کمتر است، خیلی سریع روغن بر روی آب شناور می شود. اگر ظرف محتوای آب و روغن را به شدت تکان داده و یا با استفاده از یک همزن این دو را با هم مخلوط کنیم، می بینیم که، برای مثال، اگر مقدار آب بیشتر باشد، روغن به صورت قطرات ریز در آب پراکنده می شود. ولی این حالت پایدار نبوده و پس از مدت کوتاهی، قطرات ریز روغن به علت کشش سطحی همدیگر را پیدا کرده و به هم متصل می شوند، در نتیجه یک قطره بسیار بزرگ از روغن تشکیل شده و مجددا برروی آب شناور می شود.

حال اگر بتوانیم با استفاده از یک ماده جانبی، مخلوط همگن و یکنواختی از آب و روغن تهیه کرده و آن را پایدار نگه داریم، محصول به دست آمده امولسیون نامیده می شود. موادی را که باعث تشکیل و پایداری حالت امولسیون کننده، می توان به اسیدهای صفراوی اشاره کرد. هضم چربی ها در دستگاه گوارش، به دلیل اینکه در آب نامحلولند، از سایر مواد غذایی پیچیده تر است. هنگامی که مواد چرب وارد ابتدای روده باریک می شوند، کیسه صفرا، منقبض شده و صفرا ترشح می کند. صفرا همانند یک امولسیون کننده عمل کرده و قطرات بزرگ چربی را به ذرات کوچک پراکنده تبدیل و آنها را در محتویات آبکی روده معلق نگه می دارد. از این به بعد، آنزیم های هضم کننده چربی می توانند به راحتی آنها را هضم کنند. به طور کلی، وظیفه اصلی ماده امولسیون کننده، جلوگیری از یکی شدن قطرات ریز پراکنده شده است. مواد امولسیون کننده به چند طریق این عمل را انجام می دهند:

:: افزایش قوام فرآورده و متورم کردن؛ در چنین حالتی ذرات پراکنده شده امکان کمتری برای جابجایی و یکی شدن را دارند.

:: ایجاد یک پل ارتباطی مستحکم بین ذرات پراکنده شده و محیطی که در آن پراکنده شده اند.

:: کاهش کشش سطحی ذرات پراکنده شده و یا کشش بین سطحی سیستم

:: باردارکردن (بارالکتریکی) سطح ذرات پراکنده شده (ذرات هم بار یکدیگر را دفع می کنند.)

:: تشکیل یک لایه محافظ در اطراف ذرات پراکنده شده

مواد سورفکتانت و مواد کلوئیدی، مهمترین مواد امولسیون کننده هستند. سورفکتانت ها از متداول ترین مواد به کار رفته در صنایع آرایشی بوده و عملکردهای متعددی دارند که یکی از شاخص ترین آنها نقش امولسیون کنندگی است. این مواد به بهترین نحو کشش بین سطحی سیستم را کاهش داده و همینطور یک پل ارتباطی مستحکم بین ذرات پراکنده و محیط برقرار می کنند. مطمعنا شناخت سایر عملکردهای مواد سورفکتانت، به درک بهتر نقش امولسیون کنندگی این مواد کمک خواهد کرد.

عملکرد مواد کلوئیدی متفاوت از مواد سورفکتانت است و امروزه به دلایل متعدد کمتر به عنوان امولسیون کننده مورد استفاده قرار می گیرند. مواد کلوئیدی عمدتا با تشکیل لایه محافظ و افزایش قوام فرآورده باعث تشکیل امولسیون و پایداری آن می شوند. موادی مثل کتیرا، آکاسیا (صمغ عربی)، آگار، مشتقات سلولز و کاربومر از مواد کلوئیدی هستند. عملکرد اصلی این مواد به عنوان عامل ژل کننده بوده و در تهیه ژل ها به کار می روند.

 موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان

 نویسنده : مدیر سایت

 تاریخ انتشار :

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ثابت کنید ربات نیستید * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.




مطلب پیشنهادی

استفاده از یک فرآورده مرطوب کننده

اسـتـفـاده از یـک فـرآورده مرطـوب کـنـنـده متاسفانه در مورد هیچ گروه از محصولات به اندازه …